آخرین اخبار
 
 
کد خبر : 1390
تاریخ انتشار : شنبه 07 شهریور 1394 - 14:16
پایگاه خبری موج شمال بررسی می کند؛
ضرورت توجه به تئاتر،هنر وحدت آفرین
ضیاء فضل الله پور کارشناس ادبیات نمایشی،نویسنده و کارگردان تئاتر

 موج شمال_ ضیاء فضل الله پور : هنر نمایش که در سرزمین ما از پیشینه ای کهن و افتخار آمیز برخوردار است در طول اعصار و قرون همواره با فراز و فرودهای بسیاری مواجه بوده و علی رغم تمامی دشواری ها و موانعی که بر سر راه پیشرفت و توسعه آن وجود داشته، توانسته است به راه خویش ادامه داده و راه خود را به سمت آینده بازگشاید.

در سال های پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران، اگر چه تلاش های بسیاری در جهت توسعه هنر تئاتر صورت پذیرفت، اما با این حال به نظر می رسد هنوز تا نقطه مطلوب راه درازی در پیش است.

اولین موضوع مهم اختصاص بودجه مناسب و حمایت لازم از تئاتر که به نظر می آید هیچ گاه این امر در حد قابل انتظار نبوده و هنرمندان تئاتری همواره از عدم حمایت جدی از این هنر گلایه مند بوده اند.بودجه در شهرستان ها حکایتی دیگر دارد و کار تئاتر در شهرهای کشور به ریاضت بیشتر شبیه است و کمبود امکانات اولیه بسیار نمایان تر و آزار دهنده تر است تا جایی که در برخی شهرستان ها کمبود سالن های مناسب جهت نمایش و فراهم نبودن بودجه ای مناسب جهت حمایت از هنرمندان و اجرای کار و مسائلی ازاین قبیل، نمود بسیار واضح و چشمگیری دارد.

از دیگر سو مسئولین و متولیان فرهنگی در شهرستان ها چندان در پی فرصت سازی و ایجاد فضای مساعد برای توسعه هنر تئاتر نبوده اند و همین مسئله موجب شده است تا بسیاری از هنرمندان این رشته نسبت به ادامه کار خویش دلگرم نباشند و بعبارت بهتر عطای تئاتر را به لقای آن بخشیدند.

توسعه هنر تئاتر نیازمند بررسی های همه جانبه و موشکافانه ای است که نقاط قوت و ضعف آن را آشکار سازد و با تکیه بر اراده ای مصمم و پشتیبانی جدی و با برنامه ریزی های بلند مدت، آگاهانه و پویا به راه خویش ادامه دهد.

بدون تردید حرکت در تاریکی و همراه با تعارف و تغافل نمی تواند نه چشم انداز روشنی برای آینده در پیش روی ما بگشاید و نه حتی ما را به عنوان میراث دار لایق این هنر کهن که سهم قابل ملاحظه ای در پیشینه آن داشته ایم مطرح سازد.در این بین برخی از سیاستها و  رفتارهای مسئولین ما مانع از آن است که جلوی ضرر را از همین جا بگیریم، و عجبا از این همه توان و امکانات که در اثر سوءمدیریت ها به رایگان از کف می رود و دریغ از آنچه بودیم و آنچه هستیم.

توسعه فضاهای نمایشی در همه جوامع متناسب با تقاضاست، در حقیقت عرضه و تقاضا تعیین کننده است. در کشور ما در مقایسه با تقاضا، عرضه این کالای فرهنگی به خوبی صورت نمی گیرد.کیفیت آثار و ذائقه مخاطب باعث می شود این مقدار اندک ظرفیت هم همیشه پر نشود. بنابراین ضرورت بررسی استقرار گروه ها و آسیب شناسی درباره جمعیت مخاطب و میزان تقاضای مناطق مختلف شهر بیش از پیش احساس می شود.تئاتر در سبد خانواده‌های ایرانی نسبت به سایر عوامل فرهنگی نظیر سینما و تلویزیون جایگاه کمرنگی دارد که عواملی زیادی در این موضوع دخیل هستند.

عدم استقبال مخاطب از آثار ارائه شده بحثی قدیمی است که باید در مجال دیگری به آن پرداخت. اما مردم باید به دیدن تئاتر عادت بکنند. باید در سال چند نمایش مورد توجه تک تک شهروندان ایرانی قرار بگیرد. تماشاگران ستون اصلی یا سنگ بنایی هستند که به اثر و نهاد فرهنگی معنا می بخشند، معنایی که بدون آن، نه اثر می تواند وجود داشته باشد و نه نهاد فرهنگی.واقعیت این است آن چه در تئاتر به وجود می آید شگفت انگیز است، حضور جمعی، شور،نشاط و شادابی درونی به انسان می دهد و به خاطر همین حس و حال است که همه آن را باور دارند.مجموعه این عواطف باعث تعالی فکری و روحی می شود. ضمن آن که وجه لذتبخش آن نیز کارآمد است. نمی توان بر تئاتر چشم بست چراکه در نبودن آن حتما جایگزین هایی باید در نظر گرفت.تئاتر، مجالی برای وحدت است.شاید به گمان برخی از مدیران فرهنگی کتاب و کتابخوانی بر تئاتر ارجح و اصلح بنظر آید .مفید واقع شود. اما کتاب و کتابخوانی یک نیاز فردی است. تئاتر مردم را در کنار هم قرار می دهد. تئاتر مقوله ای جدی و کارآمد است. این که جوانان در کنار بزرگ ترها قرار بگیرند، مجالی است برای یکی شدن و برقراری دیالوگ. تئاتر یک مقوله زنده است که اثر خود را در همان لحظه ‌پیاده کرده و می‌تواند عمیق‌تر از هر فیلم و سخنرانی باشد. تئاتر ما را به فکر کردن و آموختن دیالوگ عادت خواهد داد، بنابراین هیچ جایگزنی ندارد. حتی سینما هم به دلیل غیر زنده بودن نمی تواند مراتب فرهنگی و تاثیرات آنی آن را در بر داشته باشد.

اما با تمام این مزایایی که از تئاتر سراغ داریم و میدانیم و میدانند چرا تئاتر ما این همه بی قرار است ؟ چه در سکون و سکوت کم کاری و کار نکردن نیروهای برجسته اش و چه در زمانی که همه دور سفره ی پر برکت مرکز هنرهای نمایشی نشسته اند و خرم و خندان از شریطه ی پر شکوه تئاتر حرف می زنند ؟  

وقتی به تاریخ تئاتر ایران نگاه می کنیم در میان تمام تناقض ها و نقاط تاریک و روشن اش با رویه ای روبرو می شویم که همواره ثابت بوده و هیچ ذهنی خاطره ای دیگرگون از آن ندارد . تئاتر ایران همواره و در طی سالیان اخیر از یک روند مشخص و نظام مند تبعیت نکرده است . عدم استمرار در برنامه ریزی ،طراحی و توجه به افق چند ساله یکی از مهمترین چالشهای تئاتر در سالهای پس از انقلاب در ایران بوده است. ماحصل کار برنامه ریزان ، آنهم جز در مقاطعی خاص دستاورد چشمگیری نداشته و بیشتر انرژی آنها صرف طراحی و به انجام رسانیدن برنامه هایی شده که هویت خویش را ازبازخورد با ایده ی مدیران و دست اندرکاران قبلی اخذ می کند .

  بی شمارند طرح هایی که در سالهای اخیر برای تئاتر ایران در نظر گرفته شده اند و اساساً بی آنکه بخواهیم در مورد کارآمدی یا نقایص شان حرفی بزنیم بر پیچیدگی های اداره ی جریان تئاتر در ایران افزوده است .

انگار ما علاقه ی ویژه ای به از نو شروع کردن داریم . راستی چرا ؟ گوئی در طالع هنرمندان تئاتر رفتن تا آستانه ی هفتمین خوان و بازگشت به خوان نخست امری عادی تلقی میشود. آنهم دست خالی و تلخ تر از قبل. اگر اتفاق تازه ای انهم از نوع خوبش در راه هست باید شاباش داد و کلاه از سر برداشت و با بیم و امید نشست و تماشا کرد که در پس این انتظار وصالی در کار است یا ما در سلسله ی خوش باوران رویا پرداز همچنان رسم قلندری می آموزیم و خوش دلی .

ای کاش روزی برسد که تئاتر ایران در امتداد آن مسیری که باید پیش برود و هیچ گاه از مسیر تعالی نلغزد. با جوان هایش و پیشکسوتانش.

 

ایمیل مستقیم : info@mojeshomal.ir
شماره پیامک : 3000592300
نظر شما
مقام معظم رهبری
ریاست محترم جمهور
مجمع تشخیص مصلحت نظام
وزارت کشور
اداره کل دادگستری استان مازندران
اداره کل ثبت اسناد و املاک استان مازندران
انجمن علمی پدافند غیرعامل استان مازندران
مهر آریا
تله کابین رامسر
مرکز خرید آرامش رامسر
پیامک آنلاین

 

 
کلیه حقوق مادی و معنوی وب سایت محفوظ و متعلق به موج شمال می باشد.
© 1393